Αγορεύσεις συνηγόρων στην τρομοδίκη για τις ληστείες στο Βελβεντό

Αύριο, Τετάρτη 1η Οκτώβρη, το τρομοδικείο για τις ληστείες στο Βελβεντό (πρόεδρος ο Α. Ποταμιάνος) θα ανακοινώσει τις αποφάσεις του για την ενοχή των κατηγορούμενων και για το ύψος των ποινών. Στις 9, 11 και 17 Σεπτέμβρη αγόρευσαν οι συνήγοροι υπεράσπισης Α. Παπαρρούσου, Σπ. Φυτράκης και Φρ. Ραγκούσης, με τους οποίους ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία.

Η Α. Παπαρρούσου ξεκίνησε την αγόρευσή της επισημαίνοντας τον ορθολογισμό της εισαγγελικής πρότασης, που πολύ σπάνια συναντάται σε ανάλογες υποθέσεις. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον άγριο βασανισμό του εντολέα της Α.Δ. Μπουρζούκου, που τον διαπίστωσε η ίδια όταν τον επισκέφτηκε στα κρατητήρια της Αντιτρομοκρατικής.

Εχω δει σπασμένα κεφάλια και χέρια κρατουμένων από διαδηλώσεις, αλλά τέτοιο άγριο βασανισμό πρώτα φορά αντίκρισα, τόνισε η συνήγορος. Είδα έναν κρατούμενο άγρια βασανισμένο, με το ένα χέρι δεμένο με χειροπέδα στο πάτωμα, και όταν το ρώτησα πώς είσαι, «καλά, καλά» μου απάντησε γελώντας. Η συνήγορος απαίτησε να μεταφερθεί ο κρατούμενος στο νοσοκομείο και της απάντησαν ότι θα τον εξετάσει ο γιατρός της υπηρεσίας, που φέρει το βαθμό του ταξίαρχου. Τον εξέτασε, δε διαπίστωσε τίποτα (!!!) και αποφάνθηκε ότι δε χρειάζεται να μεταφερθεί σε νοσοκομείο για εξετάσεις.

Σημειώνουμε, ότι ο εισαγγελέας Γρ. Πεπόνης δεν είχε το θάρρος να κάνει την παραμικρή αναφορά στον άγριο βασανισμό του Α.Δ. Μπουρζούκου και των συγκατηγορουμένων του, επιλέγοντας να συγκαλύψει τα εγκλήματα που διαπράττονται στα αστυνομικά τμήματα.

Η συνήγορος ανέφερε ότι κάτω από την πίεση της δημοσιότητας ο κρατούμενος μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό» και επεσήμανε ότι αυτό το άθλιο συμβάν συνέβηκε στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία αναφέρθηκε ο εισαγγελέας, της οποίας όμως έμεινε μόνο το κέλυφος. Το κράτος έχει μετατραπεί σε μια εταιρία που συσσωρεύει τον πλούτο και δεν προσφέρει τίποτα στους πτωχευμένους εταίρους-πολίτες. Η ανάλυση των πολιτών για το πως έχει διαμορφωθεί σήμερα η κατάσταση, μπορούμε να πούμε ότι προσεγγίζει το λόγο που ακούσατε από τους κατηγορούμενους, τόνισε η συνήγορος. Αλλο εάν διαφέρει ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης. Με την τοποθέτησή της αυτή απαντούσε και στον εισαγγελέα που τόλμησε να εκστομίσει, ότι ο λαός βλέπει την αναρχία ως χειρότερο εχθρό από μία κακή κυβέρνηση.

Αναφέρθηκε ακόμη η συνήγορος στο ρόλο που διαδραματίζουν οι τράπεζες σήμερα, ένα ρόλο καθαρά εχθρικό απέναντι στους πολίτες, αφού συσσωρεύουν τον πλούτο. Εσείς δικάζετε ληστείες σε τράπεζες, που είναι βαριά ποινικά αδικήματα, αλλά η ληστεία σε τράπεζα έχει σημασία σήμερα μόνο για την αστυνομία και τη δικαστική εξουσία, επεσήμανε η Α. Παπαρρούσου. Η ληστεία σε τράπεζες δεν έχει καμία σημασία για τους πολίτες, οι οποίοι πολλές φορές χαίρονται, λέγοντας «πόσα λεφτά πήρε από την τράπεζα;».

Αναφερόμενη στον ποινικό χαρακτηρισμό των ληστειών, είπε ότι το δικαστήριο έχει μεν να δικάσει ληστείες και βαριά ποινικά αδικήματα, που διατηρούν το νομιμοποιητικό χαρακτήρα, αλλά στερούνται της εγκληματικής ουσίας. Και στερούνται της εγκληματικής ουσίας τα αδικήματα αυτά, γιατί οι κατηγορούμενοι με τις πράξεις τους αναίρεσαν τον εγκληματικό τους χαρακτήρα. Ετσι, έχετε να δικάσετε αδικήματα κενά περιεχομένου και υπ’ αυτό το πρίσμα θα ήθελα να δικάσετε αυτά τα αδικήματα που εξετάζετε εδώ, τόνισε τόνισε η συνήγορος.

Μετά απ’ αυτή την εισαγωγή, που απαντούσε και στην εισαγωγή του εισαγγελέα, η Α. Παπαρρούσου πέρασε στην ανάλυση μίας προς μία των κατηγοριών, αρχίζοντας από το άρθρο 187Α. Το άρθρο αυτό, είπε, έρχεται ως συνέχεια των κατασταλτικών νόμων, όπως ο 509 του 1947 που είχε ψηφιστεί για τη δίωξη των κομμουνιστών. Είναι ένα άρθρο αόριστο, αντίθετο με το άρθρο 7 του συντάγματος, μεταθέτει το βάρος της εξειδίκευσης από το νομοθέτη στους δικαστές και ψηφίστηκε για το χτύπημα του εσωτερικού εχθρού. Διευκρίνισε, ότι δεν υπέβαλε ένσταση αντισυνταγματικότητας, γιατί δεν της το επέτρεψε ο εντολέας της και γιατί ενστάσεις αντισυνταγματικότητας έχουν απορριφθεί απ’ άλλα δικαστήρια. Τα δικαστήρια έχουν κρίνει και έχουν καταδικάσει ανθρώπους με βάση αυτό το άρθρο, αλλά, όπως επεσήμανε η συνήγορος, έχουν κάνει κακή νομική χρήση, γιατί τα στοιχεία είναι ελάχιστα και είναι του αυτού νομικού τύπου: αποτυπώματα και DNA. Συμπλήρωσε, ότι αυτά τα νομικά στοιχεία δεν αρκούσαν στις υποθέσεις του κοινού ποινικού δικαίου για να οδηγηθούν τα δικαστήρια σε καταδικαστικές αποφάσεις, εδώ όμως αρκούν και περισσεύουν.

Τα Βουλεύματα τους εντάσσουν όλους ως μέλη της οργάνωσης ΣΠΦ, χωρίς καμία αιτιολογία, αρκούμενα στη δήλωσή τους ότι αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή τους στην οργάνωση. Αυτό είναι μεγάλο λάθος, γιατί εξισώνει την πολιτική δήλωση για ανάληψη πολιτικής ευθύνης με την ομολογία, που και γι’ αυτήν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που δηλώνουν ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη της ΣΠΦ, καθώς και οι άλλοι, που δήλωσαν ότι υπήρξαν πραγματικά μέλη της οργάνωσης και ξεκαθάρισαν ότι αυτοί που δήλωσαν ότι δεν είναι μέλη είναι γεγονός ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη της οργάνωσης. Πώς αποτιμάται αυτή η δήλωση; έθεσε το ρητορικό ερώτημα η συνήγορος. Εντάξει, δεν υπογράφουν αυτή τη δήλωση, δεν πειράζει όμως, γιατί αυτή είναι η τακτική της οργάνωσης. Αλλοι να υπογράφουν και άλλοι να μην υπογράφουν τη δήλωση αυτή!

Μετά την εμπεριστατωμένη ανάλυση για την αντισυνταγματικότητα του άρθρου 187Α, η Α. Παπαρρούσου στάθηκε στην απαλλακτική πρόταση του εισαγγελέα για συμμετοχή σε «τρομοκρατική» οργάνωση. Αναφερόμενη στην άποψη που διατύπωσε ο εισαγγελέας, ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει το άρθρο 187Α, γιατί τα στοιχεία που του στέλνουν είναι από άλλες υποθέσεις, είπε ότι αυτό είναι νομικά ορθό από την πλευρά του κρίνοντος και τόνισε, απευθυνόμενη στον πρόεδρο και σ το δικαστήριο, ότι δεν μπορούν να κρίνουν τα στοιχεία αυτά. Παραπέρα, θεώρησε αναγκαίο να διευκρινίσει, ότι μ’ αυτά τα μηδαμινά στοιχεία δεν μπορούν να κριθούν ένοχοι γι’ αυτή την κατηγορία. Κατά τη γνώμη μας, το θεώρησε αναγκαίο, γιατί ο εισαγγελέας, με την πρότασή του για την κατηγορία της ένταξης σε «τρομοκρατική» οργάνωση, άφησε να εννοηθεί ότι τα στοιχεία αυτά είναι επαρκή και μπορεί να καταδικαστούν στις άλλες υποθέσεις με αυτή την κατηγορία.

Η συνήγορος αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στα στοιχεία που έστειλε η ΔΑΕΕΒ για τον Α.Δ. Μπουρζούκο, που είναι δακτυλικά αποτυπώματά του, που βρέθηκαν στο σπίτι του Χαλανδρίου και στο σπίτι του προσωπικού του φίλου Αλ. Μητρούσια, του κρατούμενου που ήρθε και κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισής του. Τα στοιχεία αυτά, συνέχισε η συνήγορος, είναι γνωστά από το 2011 και ποτέ ως τώρα δεν ενοχλήθηκε, δεν κλήθηκε να δώσει κατάθεση και δεν εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης σε βάρος του. Τώρα, στέλνονται από τη ΔΑΕΕΒ, η οποία προσπαθεί να σας οδηγήσει σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Είναι επισφαλές, επεσήμανε η συνήγορος, να δικάσετε μ’ αυτά τα στοιχεία, γιατί ακόμη και στην πρώτη δίκη του Χαλανδρίου, τα αποτυπώματα που βρέθηκαν αξιολογήθηκαν από το δικαστήριο σε σχέση με το σημείο που βρέθηκαν και στα αντικείμενα που βρέθηκαν, προκειμένου να αποφασίσει για την κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση. Αρα, κατέληξε η συνήγορος, τα δικαστήρια δεν μπορούν να οδηγηθούν σε καταδικαστική ετυμηγορία μόνο μ’ αυτά τα στοιχεία, τη στιγμή που δηλώνουν ότι δεν υπήρξαν μέλη της οργάνωσης. Και δεν μπορούν να καταδικαστούν με μια τέτοια κατηγορία, που όχι μόνο τίθεται αυτοτελώς, αλλά και αυξάνει στο έπακρο το αξιόποινο των άλλων κακουργημάτων.

Στη συνέχεια, η Α. Παπαρρούσου στάθηκε για λίγο στα θέματα της εκκρεμοδικίας, σημειώνοντας ότι στα άλλα δικαστήρια τέθηκε το ζήτημα της εκκρεμοδικίας, εδώ όμως έκριναν ότι δεν συντρέχει λόγος να το θέσουν για τους περισσότερους, πλην του Δ. Πολίτη, αφού και ο εισαγγελέας έθεσε σωστά το ζήτημα, ότι στη συγκεκριμένη δίκη δεν μπορεί να εφαρμοστεί το 187Α με στοιχεία που αφορούν άλλες υποθέσεις.

Ως προς τα άλλα κακουργήματα, η συνήγορος είπε. Ληστεία. Είναι ως το τέλος ληστεία; Εχει τα νομοτυπικά χαρακτηριστικά της ληστείας και ταυτόχρονα την αναίρεση του εγκληματικού περιεχομένου, της εγκληματικής ουσίας. Ποια είναι η εγκληματική ουσία που δικάζετε εδώ; Είναι η περιφρόνηση προς τη ζωή, η πρόταξη του ιδίου οφέλους, η αντικοινωνική συμπεριφορά. Αυτά τα δεδομένα δεν τα βλέπουμε εδώ. Και ταυτόχρονα, έχουμε μια αναίρεση των πράξεων που έχουν εκτελεστεί. Ο σκοπός είναι τα χρήματα και τίποτε άλλο. Δεν έγινε με οποιαδήποτε μέσα και αυτό προκύπτει. Ληστεία λοιπόν; Είναι ληστεία; Τα ιδιαίτερα πραγματικά περιστατικά αναιρούν με ένα τρόπο το στοιχείο της βίας που έχει ασκηθεί. Δεν είναι δυνατόν να αναγνωρίζουμε ότι η μνεία των δραστών τείνει προς την κατεύθυνση ώστε η ασκηθείσα βία να μην είναι εντέλει βία, και να μην αποδεχτούμε τελικά την πλήρη απαξία του αδικήματος της ληστείας. Δεν έχω δει ληστεία να γίνεται με τέτοια πρόνοια για τη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική ηρεμία των εμπλεκομένων σ’ αυτή. Φυσικά και ήταν σε βάρος τους να δοθεί η εντολή να φύγουν οι πελάτες από την Τράπεζα, από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε μια δυσφορία. Αυτό δεν το έχουμε ξανακούσει. Στενοχωρέθηκε η γιαγιά και είπαν οι δράστες περάστε όλοι έξω! Η χρήση της βίας ήταν συμβολική, ήταν προσχηματική. Ετσι, ναι μεν έχετε να δικάσετε ληστεία, η οποία όμως είναι απονευρωμένη από την πραγματική της ουσία που είναι και η χρήση βίας. Υπήρξε η πρόνοια και μέριμνα των δραστών ώστε η βία να μην είναι ανάλογη της δικής τους επιδίωξης, σε βάρος του τελικού αποτελέσματος.

Στη συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε στη θέση που βρισκόταν ο εντολέας της, διαφωνώντας με τον εισαγγελέα ως προς την απόδοση των συγκεκριμένων ρόλων. Δεν έχουμε, είπε, κανένα δεδομένο για τον Μπουρζούκο. Παραδείγματος χάριν, ότι ήταν στο σημείο που λέει ο κ. εισαγγελέας. Και αυτό γιατί η απόδειξη που βρέθηκε μετά μέσα στο βαν δεν μας λέει κάτι. Σύμφωνα με το διαβιβαστικό της Ασφάλειας Κοζάνης, στις 2/2/2013 υπήρχαν και άλλοι τέσσερις άγνωστοι δράστες οι οποίοι επέβαιναν στο βαν πριν τη συνάντηση με τον οδοντίατρο. Αρα, γιατί αυτή η απόδειξη των 800 ευρώ των ΕΛΤΑ πρέπει να αποδοθεί στον Μπουρζούκο, τη στιγμή που δεν υπάρχει δακτυλικό αποτύπωμα, κανένα εύρημα; Γιατί να μην είναι κάποιος άλλος; Λέει ο εισαγγελέας, ότι οι κατηγορούμενοι δεν μας έδωσαν πληροφορίες για το πού ήταν ο καθένας. Ηταν άσκηση, μερική ή ολική, του δικαιώματος σιωπής. Επιτρέπεται να θεωρηθεί αυτό ως στοιχείο ενοχής και να τον βάλεις σε άλλη θέση απ’ αυτή που ενδεχομένως να ήταν; Ο Αρειος Πάγος λέει ότι όχι, δεν μπορεί. Η συνήγορος διάβασε απόσπασμα από την απόφαση 630/2007 του Αρείου Πάγου για το δικαίωμα της σιωπής και κατέληξε απευθυνόμενη στο τρομοδικείο: δεν έχετε άλλη δυνατότητα από το να κρίνετε ότι ο Α. Δ, Μπουρζούκος ήταν απλός συνεργός. Δεν αναγνωρίστηκε από κανέναν, δεν σας έδωσε πληροφορίες, είχε το δικαίωμα να το κάνει. Το δικαίωμα της σιωπής δεν μπορείτε να το θεωρήσετε στοιχείο ενοχής και πρέπει να κρίνετε σύμφωνα με την αρχή in dubio pro reo, γιατί οι αμφιβολίες είναι υπέρ του κατηγορούμενου.

Στη συνέχεια, η Α. Παπαρρούσου αναφέρθηκε στον δεύτερο εντολέα της, τον Δ. Πολίτη, που στο Βούλευμα κατηγορείται ως άμεσος συνεργός, ενώ βρισκόταν 10 χιλιόμετρα μακριά από την τράπεζα που έγινε η ληστεία. Εθεσε μερικά ερωτήματα: Γιατί ο εισαγγελέας αποκλίνει τόσο πολύ από την νομολογία; Τι θέλει να πετύχει, μεγαλύτερη ποινή; Να προδικάσει την απόφαση του δικαστηρίου; Οσον αφορά τον Δ. Πολίτη, είναι άστοχο να παρεκκλίνουμε τόσο πολύ από την πάγια νομολογία των δικατηρίων. Εχω τρεις αποφάσεις, στις οποίες αυτή η συμμετοχή χαρακτηρίστηκε ως απλή συνέργεια. Εσείς σίγουρα έχετε πολύ περισσότερες αποφάσεις.

Στη συνέχεια, η συνήγορος πέρασε στις κατηγορίες της ληστείας του αυτοκινήτου και της αρπαγής του οδοντογιατρού. Για τη ληστεία του αυτοκινήτου δε χρειάστηκε να πει πολλά, γιατί είναι πολύ εύκολο να αποδειχτεί ότι αυτή η κατηγορία δεν μπορεί να σταθεί. Ούτε ο εισαγγελέας την υιοθέτησε. Στην κατηγορία της αρπαγής του οδοντογιατρού στάθηκε αρκετά και απέδειξε διεξοδικά, ότι με βάση τα πραγματικά περιστατικά αυτή η κατηγορία δεν μπορεί να σταθεί. Διάβασε αρκετές αποφάσεις του Αρείου Πάγου για τα αδικήματα της παράνομης κατακράτησης και της παράνομης βίας, για να ενισχύσει την άποψή της ότι δεν μπορεί να σταθεί η κατηγορία της αρπαγής. Τόνισε ακόμη, ότι οι κατηγορούμενοι με τη στάση τους έναντι του οδοντογιατρού ακύρωσαν την εγκληματική ουσία του αδικήματος της παράνομης κατακράτησης, που έχει μόνο τα νομοτυπικά χαρακτηριστικά. Στο χέρι σας είναι να τους απαλλάξετε, εφαρμόζοντας την αρχή in dubio pro reo.

Σχολιάζοντας την πρόταση του εισαγγελέα, η συνήγορος υποστήριξε ότι αυτός δεν έπρεπε να πει ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να καταδικαστούν για διακεκριμένη οπλοκατοχή. Διάβασε την παρ. 1 του άρθρου 15 του νόμου 2168/1993 για τα όπλα και σχολιάζοντας την κατοχή των όπλων είπε ότι αυτά δεν τα κατείχαν για εμπόριο ή για να εφοδιάσουν ομάδες. Τα όπλα που κατείχαν τα είχαν ως μέσο για ληστείες. Τα όπλα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν τελικά στη ληστεία. Χρησιμοποιήθηκαν συμβολικά, ως εικόνες. Η συνήγορος σχολίασε τη δήλωση του εισαγγελέα ότι τα όπλα είναι πολλά. Τα όπλα δεν ήταν πολλά, είπε, και αναφέρθηκε σε πολλές αποφάσεις του Αρείου Πάγου που οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν για απλή οπλοκατοχή. Κατέθεσε δε την απόφαση από τη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα, στην οποία, παρά τον μεγάλο και βαρύ οπλισμό, υπήρξαν καταδίκες για απλή οπλοκατοχή, και μάλιστα όχι όλων όσοι καταδικάστηκαν ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, αλλά μόνο αυτών που στην κατοχή τους βρέθηκαν κλειδιά από τις γιάφκες της οργάνωσης. Ζητώ να μην καταδικαστούν για διακεκριμένη οπλοκατοχή, κατέληξε η συνήγορος.

Σε ό,τι αφορά την κατηγορία των διακεκριμένων κλοπών, η συνήγορος τόνισε ότι από τα πραγματικά περιστατικά δεν προέκυψε ότι τα αυτοκίνητα τα απαλλοτρίωναν είτε για να τα εμπορευτούν είτε για να εκβιάσουν τους κατόχους τους. Προέκυψε ότι τα αυτοκίνητα τα απαλλοτρίωναν για να τα έχουν ως μέσο διαφυγής στις ληστείες. Ηταν δηλαδή κλοπή χρήσης και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσει το δικαστήριο. Στάθηκε σε μερικές ακόμη κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα και έκλεισε με το περιβόητο ζήτημα του DNA.

Η A. Παπαρρούσου άρχισε την τοποθέτησή της για το DNA θυμίζοντας στον πρόεδρο την αίτηση που είχε υποβληθεί να σταλούν από τη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών τα ηλεκτροφερογραφήματα. Τελικά στάλθηκαν στο τρομοδικείο και δόθηκαν στους συνηγόρους υπεράσπισης, αλλά δεν πρόσθεσαν τίποτα το ουσιαστικό στην κατεύθυνση της έρευνας για το πώς τα εργαστήρια της ΔΕΕ εξετάζουν και αναλύουν το βιολογικό υλικό. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο πως οι αστυνομικοί μηχανισμοί παίρνουν το βιολογικό υλικό, μέσω της σάρωσης επιθηλιακών κυττάρων με βαμβακοφόρο στειλεό, διαδικασία αναξιόπιστη, αφού δε γνωρίζουν εάν μαζεύουν κύτταρα και δεν εξετάζουν σταγόνες αίματος, σάλιου και σέρματος. Αναξιόπιστη, ακόμη, διότι εξετάζουν μείγματα βιολογικού υλικού περισσότερων των δύο ατόμων. Τέλος, τόνισε πως, και αν ακόμη βρεθεί ο γενετικός τύπος σε ένα δείγμα-πειστήριο, δε σημαίνει ότι αυτός βρέθηκε στο τόπο του συμβάντος και μόνο με αυτό το στοιχείο δεν μπορεί να καταδικαστεί κάποιος. Ως προς το τελευταίο αναφέρθηκε στην περίπτωση της Μ.Μ. που ήταν κατηγορούμενη στη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα και απαλλάχτηκε μολονότι, σύμφωνα με τη ΔΕΕ, βρέθηκε βιολογικό υλικό της σε κλείστρο όπλου. Αναφέρθηκε ακόμη σε δύο αποφάσεις, του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου για τον Α. Σειρηνίδη το 2011 και του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τον Σ. Σεϊσίδη, που απαλλάχτηκαν γιατί το μοναδικό στοιχείο σε βάρος τους ήταν το DNA.

Θυμίζουμε και πάλι το ρεπορτάζ από την εξέταση της χημικού Ε.Κ. από την έδρα και από τους συνηγόρους Α. Παπαρρούσου και Σπ. Φυτράκη. Εξέταση ιδιαίτερα διδακτική για όλους. Ειδικά για τον εισαγγελέα, που έσπευσε να προτείνει την ενοχή των Φ. Χαρίση και Αρ. Ντάλιου μόνο με την ανάλυση μειγμάτων βιολογικού υλικού περισσότερων των δύο ατόμων, που έγινε από τα εργαστήρια της ΔΕΕ. Με την πρότασή του αυτή ο εισαγγελέας διέπραξε δύο ατοπήματα: Πρώτον, αποδέχτηκε την Εκθεση Εργαστηριακής Πραγματογνωμοσύνης της ΔΕΕ, ενώ η χημικός Ε.Κ. τρομερά αναλυτικά και απλά απέδειξε ότι δεν πρέπει να αναλύονται μείγματα με πλούσιο (περισσότερων των δύο ατόμων) βιολογικό υλικό. Το ανέλυσε τόσο πολύ για να μην κάνουν γκάφες δικαστές και εισαγγελείς, υιοθετώντας άκριτα τις Εκθέσεις της ΔΕΕ, διακατεχόμενοι από προκατάληψη όταν δικάζουν επαναστάτες. Δεύτερον, πρότεινε την ενοχή των Φ. Χαρίση και Αρ. Ντάλιου μόνο μ’ αυτές τις εκθέσεις και χωρίς κανένα άλλο στοιχείο.

Πριν ξεκινήσει την αγόρευσή του ο Σπ. Φυτράκης, συνήγορος υπεράσπισης των Φ. Χαρίση και Αρ. Ντάλιου, ο Φοίβος Χαρίσης δήλωσε ότι δεν έκανε πολιτική δήλωση, όχι γιατί άσκησε το δικαίωμα της σιωπής, αλλά γιατί απλά επέλεξε να μην κάνει καμία πολιτική δήλωση.

Ο Σπ. Φυτράκης επεσήμανε εισαγωγικά ότι αυτές οι ενέργειες, δηλαδή οι ληστείες σε τράπεζες, είναι καθαρά συμβολικού χαρακτήρα και πολιτική πράξη και όχι το μοντέλο «πάμε να τα πάρουμε». Αυτή είναι η πραγματικότητα. Είναι η απάντηση στην πίεση που ασκεί το πολιτικό σύστημα στους νέους και στις οικογένειές τους. Είμαστε στην πιο σκληρή φάση οικονομικής καταπίεσης που πέρασε η χώρα. Αυτή την εντύπωση έχω. Και αφορά τους μεσαίους και τους ελεύθερους επαγγελματίες, που δεν έχουν εμπλακεί σε άλλα συστήματα. Αυτοί δέχτηκαν την επίθεση και όλοι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι προς τα κάτω. Αναφέρθηκε στις απανωτές διώξεις του εντολέα του Χ. Χατζημιζελάκη και άλλων νέων ανθρώπων, οι οποίες συνιστούν μια τακτική, προκειμένου να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι υπάρχει συνεχής τρομοκρατική δράση. Αναφερόμενος στον Χ. Χατζημιχελάκη είπε ότι μέχρι τώρα έχει καταδικαστεί σε 86 χρόνια στη λεγόμενη πρώτη δίκη του Χαλανδρίου και ότι είναι κατηγορούμενος σε άλλες τρεις δίκες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Κάθε νέο άνθρωπο που συλλαμβάνουν τον εντάσσουν στους Πυρήνες, ενώ τόσο αυτός όσο και αυτοί που είναι μέλη της οργάνωσης δηλώνουν ότι δεν ήταν και δεν είναι μέλος της ΣΠΦ, τόνισε ο συνήγορος.

Στη συνέχεια, ο Σπ. Φυτράκης πέρασε στις κατηγορίες που αποδίδονται στους εντολείς του. Κατηγορούνται, είπε, για διακεκριμένη κατοχή όπλων, για συμμετοχή στην οργάνωση και για ληστεία. Για την κατηγορία της διακεκριμένης οπλοκατοχής ανέφερε ότι στην περίπτωση του Επαναστατικού Αγώνα η κατηγορία για πάρα πολύ και βαρύ οπλισμό ήταν απλή οπλοκατοχή και ότι καταδικάστηκαν για απλή οπλοκατοχή όχι όλοι όσοι καταδικάστηκαν ως μέλη, αλλά μόνον αυτοί που είχαν κλειδιά και έτσι είχαν πρόσβαση στις γιάφκες.

Για την κατηγορία της ληστείας έθεσε μερικά ερωτήματα. Εχουμε στοιχεία για να στηρίξουμε συμμετοχή στη ληστεία; Συνελήφθησαν στη ληστεία; Οχι, δν συνελήφθησαν. Πότε συνελήφθησαν; Μετά από μήνες, σε μια καφετέρια στη Ν. Φιλαδέλφεια. Πώς έγινε αυτό; Πήρε κάποιος ή κάποιοι στην Αντιτρομοκρατική και είπαν ότι οι εντολείς μου βρίσκονται εκεί και πήγαν και τους έπιασαν! Ο συνήγορος δεν το είπε, αλλά θυμίζουμε εμείς πως επαναλήφθηκε το σενάριο με τη σύλληψη του Τ. Θεοφίλου, που υποτίθεται ότι κάποιος άγνωστος τηλεφώνησε στην Αντιτρομοκρατική και ανέφερε ότι στο τάδε μέρος βρίσκεται ο Τάσος από την Θεσσαλονίκη, που πήρε μέρος στη ληστεία της Πάρου και στο φόνο του ταξιτζή!

Μετά, ο συνήγορος πέρασε στο βιολογικό υλικό των Ντάλιου και Χαρίση, που υποτίθεται ότι ανακαλύφθηκε σε αντικείμενα που βρέθηκαν στο βαν που χρησιμοποίησαν οι δράστες της ληστείας. Για την αποδεικτική αξία αυτού καθαυτού του βιολογικού υλικού, θυμίζουμε ότι η χημικός Ε.Κ. έκανε μια ολοκληρωμένη επιστημονική προσέγγιση και απέδειξε ότι μείγματα πλούσια σε βιολογικό υλικό περισσότερων των δύο ατόμων δεν αναλύονται, τελεία και παύλα. Το γεγονός ότι το εργαστήριο της ΔΕΕ τα αναλύει, αποδεικνύει τη σκοπιμότητα της Αντιτρομοκρατικής που θέλει να κατασκευάζει ενόχους.

Τι στοιχεία έχουν για τους εντολείς του, αναρωτήθηκε ο Σπ. Φυτράκης. Εχουν βιολογικό υλικό και μια αναγνώριση σε μια προανακριτική κατάθεση κάποιας κυρίας, που είπε ότι προσομοιάζει με τον Φ. Χαρίση στο σωματότυπο. Οταν όμως ήρθε στο δικαστήριο δεν τον αναγνώρισε. Δεν της άσκησε κανείς πίεση για να μην τον αναγνωρίσει, αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο όταν κατέθετε στην προανάκριση. Θυμίζουμε ότι οι λεγόμενες προσομοιώσεις με στοιχεία όπως ο σωματότυπος είναι της πλάκας (έχουμε υπόψη μας την «Ιατροδικαστική» του καθηγητή Ηλιάκη). Θα πρέπει κάποτε να κάνουν επιστημονική προσέγγιση για τέτοια ζητήματα. Είναι πολύ σοβαρά και δεν μπορούν να τα αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα.

Το DNA από μόνο του δεν επαρκεί για να οδηγηθούμε σε καταδικαστική απόφαση, κατέληξε ο Σπ. Φυτράκης, ο οποίος στη συνέχεια διάβασε αποσπάσματα από αρκετές αθωωτικές αποφάσεις για αγωνιστές που είχαν κατηγορηθεί και παραπεμφθεί είτε σε Μεικτά Ορκωτά Δικαστήρια είτε σε Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων με μοναδικά στοιχεία αποτυπώματα ή DNA. Σ’ αυτές τις υποθέσεις ο Σπ. Φυτράκης υπήρξε ο βασικός υπερασπιστής των κατηγορούνενων και πιστώνεται τη σημαντική συμβολή του στην τελική έκβαση των υποθέσεων. Αυτά είναι τα βασικά δεδομένα που έχουμε σε δίκες με DNA και τα βασικά δεδομένα που έχουμε στη λειτουργία της αρχής της ηθικής απόδειξης για τα ευρήματα που δεν είναι πλήρη και δεν συνδυάζονται με άλλα, κατέληξε ο συνήγορος. Με βάση αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για ευρήματα που τυποποιούν τη συμμετοχή των δύο κατηγορούμενων που υπερασπίζομαι στη ληστεία και στην αρπαγή. Ζητώ την αθώωσή τους για συμμετοχή στη ληστεία, γιατί κατά την επιστημονική μου γνώμη δεν αποδείχτηκε. Υπάρχει και η ηθική απόδειξη που λέει ότι δεν είναι επαρκή τα στοιχεία για να στηρίξουμε την κατηγορία. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα και για τη λεγόμενη αρπαγή για την οποία τα επιχειρήματα εξετέθησαν (προφανώς αναφέρθηκε στην εμπεριστατωμένη προσέγγιση της Α. Παπαρρούσου, που προηγήθηκε).

Μήπως είναι οργάνωση; αναρωτήθηκε στη συνέχεια ο Σπ. Φυτράκης για ν’ απαντήσει: Σας είπα και στην αρχή. Τι απαιτείται για την οργάνωση, για να είμαστε σοβαροί και να μην παίζουμε; Εφόσον θέλουμε το αμερικάνικο και το αγγλικό μοντέλο για την οργάνωση, θα βρείτε οργάνωση η οποία έχει αναπτύξει δραστηριότητα ευρύτατη, η οποία έχει πετύχει στόχους και έχει πλήξει στόχους που μπορούνε να θέσουν ζήτημα στη διεθνή θέση της χώρας. Μη μου λέτε τώρα, ότι αυτό που δικάζετε έχει αυτά τα πράγματα. Δεν τα έχει αυτά τα πράγματα. Και δεν αποδείχτηκε ότι είναι οργάνωση. Σας το είπανε εκατό φορές. Αν ήταν, θα σας το λέγανε. Σας ζητώ την αθώωση των δύο κατηγορούμενων γιατί δεν απεδείχθη ή με αμφιβολία.

Ο Φρ.Ραγκούσης, απευθυνόμενος στον πρόεδρο και στη σύνθεση του τρομοδικείου, ζήτησε όταν οι δικαστές ανεβαίνουν στην έδρα να ξεχνούν την ιεραρχική δομή και να κρίνουν σύμφωνα με τη συνείδησή τους. Αναφέρθηκε στο ρόλο της δικαστικής εξουσίας, πέρασε στην πρόταση του εισαγγελέα, στην οποία είδε θετικά στοιχεία και στάθηκε για λίγο στην άποψή του ότι η αρνητική στάση των κατηγορούμενων και ιδιαίτερα του εντολέα του Νίκου Ρωμανού του δημιούργησε προβλήματα προκειμένου να αποφανθεί επί των κατηγοριών. Στην αιτίαση αυτή του εισαγγελέα ο συνήγορος απάντησε ότι υπήρχαν οι δημόσιες πολιτικές δηλώσεις των κατηγορούμενων. Θύμισε ακόμη, ότι ο εντολέας του δεν του επέτρεψε να υποβάλει καμία από τις ενστάσεις και τα αιτήματα που τίθενται σε δικαστήρια που εκδικάζουν υποθέσεις ένοπλων οργανώσεων. Το ίδιο έπραξαν και οι άλλοι κατηγορούμενοι.

Δικάζετε ανθρώπους που έχουν το δικό τους αξιακό σύστημα, που επέλεξαν αυτό τον τρόπο για να διαμαρτυρηθούν και να αφυπνίσουν εκείνο το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που πιστεύει, ότι δικαιούται μιας καλύτερης ζωής, συνέχισε ο συνήγορος. Είναι άνθρωποι που έχουν αξίες, που έψαχναν για μια καλύτερη ζωή, που σπούδαζαν, που έσπασαν το κέλυφος της καθημερινότητας και πέρασαν στο αντίπαλο μέρος.

Στη συνέχεια, διάβασε απόσπασμα μιας απόφασης του Ε’ τμήματος του Αρείου Πάγου για να υπογραμμίσει ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι υποχρεωμένος να αποδείξει την αθωότητά του και ότι η αμφιβολία είναι υπέρ του. Αναφέρθηκε, ακόμη, στις απόψεις που διατύπωσε στην αγόρευσή του ο εισαγγελέας, ότι δεν εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του άρθρου 128 του ΚΠΔ και ότι δεν μπορεί οι δικαστές να γίνουν μπαλωματήδες και γεφυροποιοί των ελλείψεων της προδικασίας. Επίσης, διάβασε αποσπάσματα από τον Ανδρουλάκη και τον Μανωλεδάκη για το ρόλο και τη θέση των δικαστών όταν εκδικάζουν υποθέσεις.

Μιλώντας πάλι για τη στάση του εντολέα του, είπε ότι εμμένει στις επιλογές του, ότι ήταν επιλογές του που έκανε εντασσόμενος στο αναρχικό κίνημα και δεν χρειάζονταν να ενταχθεί σε επαναστατική οργάνωση για να πράξει. Αν πάμε στην αγορά ή στο ΙΚΑ, κανείς δε θα σας πει ότι φταίει ο Ρωμανός, κανείς δε θα σας πει ότι φοβόταν τον Ρωμανό, κανείς δε θα σας πει ότι από τη ληστεία στο Βελβεντό κλονίστηκε η εμπιστοσύνη του στο κράτος, τόνισε ο Φρ. Ραγκούσης. Γεια στα χέρια τους θα πουν κάποιοι φανατικοί, μπράβο τους θα πουν κάποιοι άλλοι. Ας μην πάμε στα άκρα, αλλά σε μέσα, σε μια νομική θεώρηση, κατέληξε.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε διεξοδικά στην αντισυνταγματικότητα και στην αοριστία του άρθρου 187Α, καθώς και στις συνεχείς τροποποιήσεις των τρομονόμων και έκλεισε με τους λόγους για τους οποίους ο εντολέας του δεν του επέτρεψε να θέσει αίτημα ελαφρυντικών.

eksegersi

Advertisements
This entry was posted in Ειδησεογραφία-Ελλάδα and tagged . Bookmark the permalink.