Ενας για όλους και όλοι …για έναν

Συνέβαινε πάντα, τώρα όμως λόγω των ειδικών συνθηκών που βιώνουμε συμβαίνει εντονότερα. Περπατώ στο δρόμο και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, στο δρόμο, στο μετρό, στα μαγαζιά, τους πεζούς, στις κουβέντες με φίλους και γνωστούς, ό,τι μπορεί να «συλλάβει» γενικά το ανθρώπινο μάτι.

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, λοιπόν, βλέπω ανθρώπους μελαγχολικούς, βλέμματα «χαμένα», προβληματισμένα, στεναχωρημένα και αγχωμένα. Βλέπω τους νέους (πιτσιρικάδες στα 16 τους κοντά) στο μετρό να ασχολούνται με το κινητό τους, το iphone τους, τι γράψανε στο facebook και διακρίνω κενά βλέμματα, να «ζούνε» σε ένα κόσμο άγνωστο και μακρινό από μένα (μια 10ετία και κάτι μόνο πέρασε), βλέπω τους νέους (φοιτητές) προβληματισμένους, το άγχος της σχολής και της μετέπειτα επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, σε μια χώρα όπου τα παιδιά της είτε είναι άνεργα, είτε κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που σπουδάζουν, είτε φεύγουν για το εξωτερικό

Βλέπω ενήλικες (30-40 ετών) πάνω στη πιο παραγωγική τους ηλικία να βιώνουν τον φόβο και το άγχος της επόμενης μέρας, πως θα κάνουν οικογένεια, πως θα συντηρηθούν, αν θα πάρουν ποτέ σύνταξη κ.τ.λ. Βλέπω τους ανθρώπους σε μεγαλύτερη (50-60 ετών) ηλικία να φοβούνται για το αύριο, ανθρώπους απολυμένους που δεν μπορούν να βρούνε δουλειά σε αυτή την ηλικία και δεν θα μπορούν να βγούνε στη σύνταξη, να μην μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα βασικά. Βλέπω γέροντες επαίτες, άνθρωποι που αξίζουν τον σεβασμό μας, άνθρωποι περήφανοι να προσπαθούν να συντηρηθούν με την όποια σύνταξη λαμβάνουν και με την όποια βοήθεια των παιδιών τους.
Βλέπω τον κοινωνικό και οικογενειακό ιστό να κατακερματίζεται, τους πολίτες να στρέφεται ο ένας απέναντι στον άλλον, ο καθένας να κοιτάζει τον εαυτό του, ο σώζων εαυτόν σωθείτο, να μην υπάρχει αντίδραση σε οτιδήποτε μας κάνει τη ζωή πιο μίζερη, βαριά και ασήκωτη. Όλοι μας εδώ και καιρό έχουμε γίνει οικονομολόγοι, αναλυτές, θεωρητικοί για το ποιός φταίει περισσότερο, ποιός φταίει λιγότερο, ένα μπαλάκι ευθυνών ανάμεσα σε πολίτες της ίδιας κοινωνίας, αλλά δεν καταλαβαίνω σε τι αλλάζει αυτό τη ζωή μας τελικά. Μήπως πέρα λοιπόν από αναλύσεις και αριθμούς ξεχνάμε και ξεχνάνε το σημαντικότερο;;

Ότι είμαστε ΆΝΘΡΩΠΟΙ!
Για αυτό, λοιπόν, το λόγο ΘΑ ήθελα να βλέπω τους νέους (πιτσιρικάδες στα 16 τους κοντά) να ματώνουν τα πόδια τους στις αλάνες, τους νέους (φοιτητές) να σπουδάζουν αυτό που επιθυμούν και να βλέπουν το μέλλον τους αισιόδοξα, τους ενήλικες (30-40 ετών) να προσφέρουν στη παραγωγική διαδικασία σε συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να ονειρεύονται, να πραγματοποιούν οικογένεια και τα όνειρά τους, τους ανθρώπους (50-60 ετών) να καρπώνονται τις προσπάθειες τόσων εργασιακών ετών και να νιώθουν χρήσιμοι για τους εαυτούς τους και για τα παιδιά τους, να βλέπω τους γέροντες να ζούνε με τον τρόπο που τους αξίζει και να χαίρονται για τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους.

Ίσως το ένας για όλους και το όλοι για ένας να είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ…

Liberation

Advertisements
This entry was posted in Αρθρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s